اپوزیسیون عراق؛ مشکل یا راهکار

تنها 3 روز پس از دیدار 13 آگوست (22 مرداد) سید عمار حکیم، رئیس جریان حکمت ملی با عادل عبدالمهدی، نخست وزیر عراق که اولین دیدار این دو پس از اعلام رسمی شروع فعالیت جریان حکمت ملی به عنوان جریان اپوزیسیون سیاسی مخالف دولت فدرال عراق در 16 ژوئن(26 خرداد) به شمار می آید، 16 آگوست (25 مرداد) برهم صالح، رئیس جمهوری این کشور هم در شهر بغداد پذیرای سید عمار حکیم بود؛ دیدارهایی که نشان می دهد جریان حکمت، به عنوان یک اپوزیسیون نوپا توانسته است بدعتی مبارک را به ساختار دموکراسی جوان عراق وارد کند.

اپوزیسیون عراق؛ مشکل یا راهکار

اگر چه در این میان بسیاری از شخصیت ها و احزاب عراقی این حرکت سیاسی جریان حکمت (حیات اپوزیسیونی) را صرفاً واکنشی اپورتیونیستی (فرصت طلبانه) در قبال تحولات عراق می دانند، اما به نظر می رسد آن چه بیش از همه در ایجاد جرقه های حیات سیاسی اپوزیسیونی سید عمار حکیم مؤثر بوده، وضعیت نابسامان معیشتی، مالی، اجتماعی، سیاسی و امنیتی عراق است. به گونه ای که حتی مقتدی صدر، رهبر جریان صدر و رئیس ائتلاف سائرون که مهم ترین حامی دولت عراق به شمار می رود، در پیغام توئیتری 16 آگوست (25 مرداد) به صراحت خواستار جدیت دولت در تغییر این وضعیت شد. توصیه ها و انتقاداتی که صدر بیان کرد، مشابه خواسته هایی است که جریان حکمت ملی نیز در حیات سیاسی اپوزیسیونی خود به دنبال تحقق آن است.

پس اگر بپذیریم که وظیفه جریان اپوزیسیون سیاسی، البته در یک ساختار دموکراتیک تنها تمهید و سازوکاری است که می کوشد به بهبود وضعیت سیاسی، مالی و اجتماعی کشور یاری کند، می توان گفت اپوزیسیون با این کارکرد، یک فرصت برای تعالی، رشد و ترقی ساختار سیاسی حاکم و مهمتر از آن فرهنگ دموکراسی است و نه تنها تهدید و چالشی برای دموکراسی در عراق نیست، بلکه کاتالیزور و تسریع کننده حرکت عراق به سمت یک جامعه مدنی متعالی خواهد بود. پیرو این نکته و کارکرد مهم اپوزیسیون در تعالی دموکراسی، به نظر می رسد بیانیه 18 آگوست (27 مرداد) سید عمار حکیم مبنی بر اینکه در کوشش است وزرای ضعیف استیضاح شوند، نشان از این دارد که این بدعت میمون (وجود جریان اپوزیسیون) به دنبال روشن کردن تکلیف عراق با مسأله دموکراسی است تا دیگر این کشور شاهد تکرار تجربیات تلخ 15 سال گذشته نباشد.

اتفاقاً به واسطه همین انباشت تجربیات تلخ فساد گسترده و وسیع دولت های عراق در سال های گذشته شاهد بودیم که چهارمین دوره انتخابات پارلمانی این کشور در سال گذشته میلادی با مشارکت 55.5 درصدی، شاهد بی رغبتی مردم به مشارکت در انتخابات بود. یعنی دموکراسی نوپای عراقی در کمتر از دو دهه شاهد افول چشمگیر حضور و مشارکت مردمی بود. به صدا درآمدن این زنگ خطر در صورت تداوم جریان فساد و عدم رسیدگی به وضعیت معیشتی، رفاهی، اشتغال، مسکن و نظایر آن، به نقطه ای بی بازگشت خواهد رسید. اینجا است که کارکرد جریان اپوزیسیون می تواند دموکراسی نوپای عراق را از مرگ سیاسی نجات دهد. البته به شرط آنکه خود این جریان به واقع خواستار اصلاح امور و بهبود وضعیت مردم باشد، نه تسویه حساب سیاسی. در این رابطه، اقدام قبل تر جریان حکمت ملی در مورد تشکیل کمیته ای برای آنالیز و تجزیه و تحلیل کامل گزارش دولت، می تواند نقشی روشنگر در گزارش های دولت برای مردم داشته باشد. اتفاقاً این دست فعالیت های جریان حکمت باعث ارتقای کارکرد دولت می گردد. دیدار اخیر رئیس دولت عراق با سید عمار حکیم نیز به همین دلیل و نشان دادن چهره ای منعطف از دولتی است که حاضر به تعامل با جریان های منتقد است. بخصوص آنکه شاه بیت دیدار16 آگوست (25 مرداد) برهم صالح، رئیس جمهوری عراق با سید عمار حکیم بر لزوم پشتیبانی از دولت عادل عبدالمهدی قرار داشت.

منبع: ایران آنلاین
انتشار: بروزرسانی: 1 آبان 1398 شناسه مطلب: 422

به "اپوزیسیون عراق؛ مشکل یا راهکار" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "اپوزیسیون عراق؛ مشکل یا راهکار"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید